?

Log in

No account? Create an account
Misha's Journal [entries|friends|calendar]
Misha

[ website | Bits of Misha ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

Roos en geur [20 Mar 2007|09:53pm]
In mijn gedachte,
doet de maan
jou met duizend zachte
handen aan.

De maan is schijn:
je bent er niet.
Ik voel me klein,
maar blijf toch gaan.

Want zogezegd,
niet lang van nu,
zul jij toch echt
weer voor me staan.
2 comments|post comment

Pij [28 Jun 2006|01:31am]
Ik wil jou
en jij wilt mij
maar jij hebt hem
en jij bent blij

Met hem
en niet met mij.

Misschien dan toch geen wij.
Niet toen, niet nu,
niet over een tij.

Tja,
zo gaat het leven dus voorbij.
Ik wacht niet op jou,
maar het doet wel pij.
2 comments|post comment

Zielig [13 Aug 2005|02:54pm]
Er was eens een druppel.
Hij lag in de goot.
Verdampte door zon
en toen was hij dood.

(C) Misha 199x
2 comments|post comment

[20 Jul 2005|09:20pm]
Ik ben gewoon de bom.
Jij ziet dat niet,
dus jij bent stom.
1 comment|post comment

Lolita op de metrohalte [07 Jun 2005|12:16am]
Waarom kijk je zo naar mij? Met je angstaanjagend mooie ogen. Alsof ze zeggen: "Neem me". Houd ik mezelf voor de gek? Wie keek er eigenlijk eerst? Wat ik zie in je ogen is wellicht niet meer dan een reflectie van mijn eigen perverse verlangen, maar waarom blijf je dan kijken? Ik voel me een vieze man, maar kan het niet laten. Elke keer een soort "buzz", want elke keer kijk je terug. Of kijk ik terug naar jou? Het is net alsof we zo op elkaar af zullen stappen om hartstochtelijk met elkaar te zoenen. Bizar. En ook een beetje eng. Want je oogt jong...veel te jong. Mijn metro komt. Ik ga maar gauw.
post comment

Id speaks [03 Jun 2005|11:37am]
Nu ben ik vast puberaal
en niet normaal:
ik wil je neuken,
in de collegezaal!

Of op de plee dan maar,
iets minder in het openbaar.
Het maakt ook echt niet uit,
als ik maar keihard spuit!

Maar normaal of lijp,
hoe het ook zij,
de vraag resteert:
rara, wie ben jij?
3 comments|post comment

Aangenomen! [26 May 2005|11:58pm]
Ik heb ook nooit eerder moeite hoeven doen om toegelaten te worden tot een opleiding. Ik heb eigenlijk uberhaupt nooit echt moeite gedaan voor een opleiding. Deze keer wel. Er zou gekeken worden naar mijn cijfers, ik moest referenties van docenten optrommelen, ik moest met een internationaal erkende test laten zien dat mijn Engels goed genoeg was, ik moest een "letter of motivation" schrijven, ik moest een opdracht doen, ik moest een hoop. Maar toen waren er wel de verlossende woorden:

"(...) The committee rated your report as very good. It reflects good insight in theoretical argumentation and analytic abilities. It shows that you are well familiar with experimental methods used in psychology, specifically social psychology. The committee also appreciates the clear and distinct way in which you explained your ideas and in which you addressed your criticism of the studies. Finally, the committee wants to compliment you on the creative suggestions for follow-up research. Given this state of affairs, we are accepting you for the research master in Social Psychology. (...)"

Nog nooit ben ik zo blij geweest een opleiding te mogen volgen. Misschien doen ze daarom wel zo'n selectieprocedure, zodat je je uitverkoren voelt en nog harder je best gaat doen...misschien ook niet, maar dan is het misschien wel een idee ;)
3 comments|post comment

My head [26 May 2005|10:48pm]
There is this place, it is really nice. It is cozy and very comfortable. Yet despite coziness and comfort, it never gets boring or tedious. Fantastic things happen there, things you have probably never imagined. I would have loved to take you there, but I cannot. Not because it is secret, not because it is hidden, but because it is physically impossible. Unvoluntarily hidden, if you will. If I could take you there, then you would see. If I could take you there, you would want to stay. But I can offer no more than a vague reflection, by means of words.
post comment

Short sci-fi thing [08 May 2005|09:58pm]
The love pill – widely used and almost as common as aspirin. Designed almost three centuries ago by Dr. S. Lowe (wittily dubbed “Dr. Love” henceforth, which, admittedly, he liked more than his previous nickname). Realising that the feeling of what is commonly known as “true love” is as rare as it is temporary, this biologist provided the answer to this problem. A synthetic one, however not less effective than the real thing. A custom made pill to feel the feeling that is otherwise usually (with any luck) only experienced about once every lifetime. Instant love. Just add pheromones. And this was not the average crush that was induced either: this was the real thing. “Wow this is it, this is the one, and I’m never gonna meet anyone like this in my life ever again”. THAT thing.
Ironically, years before, slightly disillusioning research had already shown that this “special” kind of love was nothing more than a chemical reaction to each other’s pheromones. The pill, as the next step, was painfully obvious. I say painfully, but why? Since its birth, it has provided millions, billions, with a kind of happiness they could otherwise not even have dreamt of, simply due to lack of imagination. But in the time of its introduction, there were a lot of voices against this synthetic kind of love. It was called (amongst other things) unnatural, immoral and, of course, blasphemous. All new things provoke resistance. But when popularity increases, resistance usually quietly dies down. As did it in this case. Besides, apart from allegedly being unnatural, immoral and blasphemous, it also turned out to be very practical. It even made the world a more peaceful place. Not that it suddenly turned into a world consisting solely of tree hugging hippies: money, power, and envy were still factors that played a leading role in society, but still there was a significant increase of love in the air. Well, statistically significant at least.
Surgically removing envy from the human brain was a possible field of research not unthought-of, but as quickly and eagerly dismissed as it was considered. For, what if it led to an overall non-existence of the drive to compete? Or the drive to do anything, for that matter? Envy might well be the core of a prosperous society. Or it might not. At any rate, governments and corporations have never been willing to take the risk of investing in this idea. What would tree hugging hippies do for the world anyway, besides making it peaceful? The world economy might collapse and fall into chaos. In other words: war means profit.
Anyway, the idea was simple: you find someone you would like to fall in love with, preferably someone with partially, but not completely, the same interests and ideas (numerous detailed guides on how to find a suitable partner appeared in bookstores as soon as the pill became standard), and then you propose. If the answer is yes, you go to one of the many offices of LoveLabs Incorporated, have your pheromones analysed for the process of making both love pills and voila: True Love. For internal use. Take once a week, preferably on an empty stomach. Possible side-effects: envy.
post comment

Close encounters [07 May 2005|12:06am]
Ik zag je. Al maanden wil ik je stiekem tegenkomen en met je praten. Wil ik weten hoe het met je gaat en of er nog iets over is van die connectie die we, ondanks alles, altijd wel lijken te hebben. En nu zag ik je. In de tram. Ik deed niets. Ik zag je eindelijk en ik deed niets. Ik deed alsof ik je niet zag en jij was ook heel erg druk aan het lezen. Ik deed niets, want mijn hart klopte nog te snel. Een andere keer misschien.
post comment

Mindmelt en eenzaamheid in de twilight zone [18 Apr 2005|11:35pm]
Waarom denk ik aan jou en krijg ik tranen in mijn ogen bij elke romantische film die ik zie? De hoofdpersoon wordt verteld dat haar verloofde is gestorven in de oorlog, maar ze gelooft het niet en blijft stug naar hem zoeken, want ze voelt dat hij nog leeft. "Wat een onzin eigenlijk", denk ik, terwijl ik fantaseer over de dag dat wij elkaar weer in de armen vliegen...ooit...op een rare plaats in een rare tijd, in de twilight zone. "Eigenlijk word je nooit verliefd op een persoon, maar op het beeld dat je van haar hebt. Ondanks dat de realiteit ondertussen bewezen heeft dat dit beeld niet klopt of in ieder geval incompleet is, blijf ik er op de één of andere manier aan vastklampen." Ik klamp vast aan de twilight zone, waar jij bent zoals ik je al jarenlang fantaseer.

De wanhoop is me nabij als ik denk aan het feit dat je eigenlijk nooit iemand door en door kent. Ik wil kennen en gekend worden. Mijn ultieme fantasie is dan ook de "mindmelt": kon je maar totaal versmelten met je geliefde! Ik wil altijd één worden met dingen of personen die ik bewonder. Mooie dingen doen me daarom ook altijd een beetje pijn, omdat ik altijd de behoefte voel om er één mee te worden.
Echter, stel dat het wel kon...stel dat je kon versmelten met de dingen en personen die je bewondert. Op een gegeven moment is er niets meer over om mee te versmelten. En dan blijf je over. In je eentje. Je bent immers één geworden. Word je dan niet eenzaam?
Misschien is dat de reden dat het niet kan...of in ieder geval een soort troost.
post comment

Alleen [28 Mar 2005|10:19pm]
Ik ga steeds meer het alleen doen van dingen waarderen. Vroeger vond ik het altijd zo zielig staan, zo iemand die in zijn eentje naar de bioscoop gaat. Nooit de lol van ingezien. Maar nu begint het te komen. Even pauze nemen van het leven. Soms is gewoon chillen op feestjes of een normale vakantie nemen niet meer genoeg...even helemaal alleen. Ik wil dit jaar in mijn eentje op vakantie. Geen idee waarheen, hoe, of wat, maar ik wil het. In je eentje weet je nooit wat je gaat doen. Of juist wel. Je doet in ieder geval nooit iets waar je eigenlijk geen zin in hebt. En als je dat wel doet, dan is het tijd om je af te vragen waar je mee bezig bent. Ben je een persoon met lusten, lasten en een mening, of ben je een samenraapsel van sociale conventies?
Volgens de Romeinse schrijver Seneca hoef je niet op reis om jezelf te vinden. Maar volgens mij kan het best helpen.
1 comment|post comment

Wat ik niet tegen je zeg [11 Sep 2004|11:02pm]
Ik voel weleens dingen voor je. Weet niet zo goed waarom. Ongedefinieerd. Soms type ik "ik houd van je" op msn, maar ik druk nooit op enter. En als ik dat doe, weet ik eigenlijk niet eens precies wat ik bedoel. Het is anders dan normaal. Niet de gerichte "ik wou dat je mijn vriendin was"-liefde. Ongedefinieerd.
Maar de boodschap is:
ik vind je lief.


P.S. Nee, het gaat niet over jou, sorry :)
post comment

Een schatkaart naar het eind van de wereld [11 Sep 2004|09:50pm]
Zozo...hier ben ik dan....poeh poeh....
Nou nou...
goh.........
Ik voel me alsof ik indruk wil maken op een leuk meisje...dan weet ik ook nooit wat ik moet zeggen.
Zit iedereen zoals ik bij de eerste entry van een livejournal, of zit iedereen altijd vol inspiratie een eind weg te typen?
Naja lul maar raak ofzo

Laatst kwam ik op het idee om een brief te schrijven naar het eind van de wereld. Het probleem wat in me op kwam was alleen: aan wie ga je het adresseren?
"Niemand"?
Lijkt me wel boeiend als postsorteerder om een brief te vinden waarop staat "Het eind van de wereld". Ik zou echt zwaar benieuwd zijn naar de inhoud in ieder geval. Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand dat gewoon naast zich neer zou leggen zonder benieuwd te zijn naar wat erin stond. Dat brengt mij op een tweede probleem: wat zet je in een brief naar het eind van de wereld?
Of misschien geen tekst. Alleen een foto. Of een schatkaart...
Ik heb schatkaarten altijd wel fascinerend gevonden. Kaarten opzich al, dus een schatkaart helemaal. Ik begroef als kind weleens dingen zodat ik vervolgens een schatkaart kon maken. En dan een schatkaart maken die leidt naar de schatkaart. Enzovoorts.
Maar daarin ben ik vast niet uniek.

Volgende keer plaatjes. Misschien. Hoewel ik lui ben wat betreft alles wat met aankleden te maken heeft.
1 comment|post comment

[11 Sep 2004|12:14am]
[ mood | creative ]

Dit is mijn lj!

7 comments|post comment

navigation
[ viewing | most recent entries ]